Moeder natuurlijk logo

VAN SPOEDSECTIO NAAR DE PERFECTE BADBEVALLING

Anne is mama van drie kinderen. Drie totaal verschillende bevallingen. Anne heeft aan den levende lijven ondervonden hoe belangrijk een goede voorbereiding op je bevalling is en hoe groot de impact is van een bevalling waarbij ze de grip verloor. Voor de manier waarop ze terug kijkt op de bevalling, maar ook het effect op de band met haar kindje. Ze heeft ervaren hoe belangrijk het is om te weten wat je wil en daarin grenzen te stellen. Hoe belangrijk volledige informatie is en om te weten welke keuzes je kunt maken. Hoe belangrijk het is om grip te houden op de situatie. Ze deelt met ons haar verhaal.

Van spoedsectio naar de perfecte badbevalling

‘De bevalling van mijn eerste kindje, vijf jaar geleden, was oké. Zeker voor een eerste. Hij was er vrij snel en hij is thuis geboren. Met wat ik nu weet zou ik een aantal dingen wel anders hebben gedaan, maar we hoefden in ieder geval niet naar het ziekenhuis. Dat was erg fijn, want ik wilde wel heel graag thuis bevallen. Ik had me nauwelijks ingelezen, ik had geen geboorteplan gemaakt. Ik ging er gewoon blanco in en gelukkig ging dat goed.  

Zo dacht ik de tweede bevalling ook gewoon ‘even te gaan doen’. Het begon heel goed en fijn, de weeën waren eigenlijk pijnloos en ik was erg relaxed. Tussen de weeën door stond ik nog cupcakes te bakken en ik voelde me prima. Uiteindelijk liep het helaas iets anders af. Deze bevalling draaide uit op een spoedsectio. Alles wat ik niet wilde gebeurde en het is me echt letterlijk overkomen. Die tweede bevalling was echt een traumatische bevalling voor mij, maar ook voor mijn partner. Mijn kindje heeft van begin af aan onverklaarbare problemen, ze zat bijvoorbeeld na drie dagen helemaal onder het eczeem. Nog steeds vertoont ze heftige reacties op onschuldige dingen. Zowel lichamelijk als geestelijk.


'Tussen de weeën door stond ik nog cupcakes te bakken en ik voelde me prima.'


Ik heb heel duidelijk gemerkt dat op het moment dat het woord ‘ziekenhuis’ viel ik niet meer kon ontspannen. De weeën waren niet meer op te vangen, terwijl ik ze daarvoor helemaal niet zo pijnlijk vond. Het is een paar minuten rijden naar het ziekenhuis, maar de weeën waren nu zo extreem heftig en pijnlijk,  dat ik het echt niet heel veel langer vol kon houden. Toen we bij het ziekenhuis aankwamen dacht ik dat ik wel volledige ontsluiting moest hebben. Ik heb zelfs geroepen dat ik pijnstilling wilde als in het ziekenhuis zou blijken, dat ik geen volledige ontsluiting zou hebben. Terwijl ik dat van tevoren echt absoluut niet wilde! In het ziekenhuis bleek de ontsluiting helemaal niet gevorderd te zijn en achteraf begrijp ik ook waarom. Ik stond zo stijf van de adrenaline door de spanning, dat ik helemaal niet meer kon ontspannen en dus ook niet verder kon ontsluiten. Deze bevalling draaide dus uit op een spoed keizersnede.


Dit nooit meer!

Toen ik zwanger was van ons derde kindje, overheerste heel sterk het gevoel ‘dit nooit meer!’ Dit ga ik anders doen, dit wíl ik anders doen. Ik ben me in gaan lezen en ik wist inmiddels al veel meer wat ik wel wilde en vooral ook wat ik niet wilde. Ik heb een geboorteplan geschreven waar heel duidelijk mijn wensen en keuzes in stonden, ook wanneer het anders zou lopen dan gehoopt. We hebben een cursus hypnobirthing gedaan waar we heel veel hebben geleerd over het geboorteproces en ontspanning.

Ik wilde heel graag thuis in bad bevallen, maar ik had nu wel die medische indicatie, omdat ik bij de tweede een sectio heb gehad. Volgens de protocollen is thuis bevallen dan niet meer wenselijk. Gelukkig had ik een hele lieve verloskundige, die echt met ons mee gedacht heeft. We hebben alles met haar besproken, zij wist ook hoe traumatisch die tweede bevalling voor ons is geweest. We hebben heel veel gesprekken gehad, ook met de gynaecoloog in het ziekenhuis. Zij begreep mijn gevoelens heel goed en stond na onze gesprekken achter het plan om thuis te gaan bevallen. Uiteraard moest ik bereid zijn laagdrempelig naar het ziekenhuis te komen, mochten er vermoedens bestaan dat er complicaties op zouden treden. De waterbevalling was voor mijn verloskundige geen onderwerp van discussie. Zij behandelde mij verder als een ‘normale’ zwangere en in bad bevallen was geen enkel probleem.  


De perfecte badbevalling

De derde geboorte was echt perfect. Helemaal zoals ik het gedroomd had, zoals ik het wilde. Vrijwel geen pijn, volledig ontspannen, geen interventies. En echt het meest relaxte kind. Het verschil met de andere twee kinderen is zo duidelijk zichtbaar. Het is nog steeds een baby, die veel aangeraakt wil worden, die veel gedragen wil worden en die veel behoefte heeft aan huid-op-huid contact, maar dat is goed. Zo hoort het ook. Ik ben er echt van overtuigd dat de geboorte daar een heel groot deel aan bijgedragen heeft. En ik ben er heel dankbaar voor dat ik dat zo heb mogen ervaren. Dat ik het zo goed af heb mogen sluiten.’


Grip op geboorte

Dit geboorteverhaal is onder andere de aanleiding geweest om het programma ‘grip op geboorte’ te gaan schrijven. Wij weten hoe groot de impact is van een bevalling, die je is overkomen, waarbij je de grip bent verloren en hoe heftig een geboortetrauma is. Niet alleen voor de manier waarop je terug kijkt op de geboorte van je kleintje, maar ook voor de band met je kindje. Wij weten wat er voor nodig is om een geboorte wel als een hele fijne, mooie en liefdevolle gebeurtenis te ervaren. Ongeacht de omstandigheden en locatie. Oók in het ziekenhuis kun je een heel fijne, zachte geboorte hebben.

Wij willen zo graag onze eigen ervaring delen, met zo veel moeders die nog komen gaan. Zodat jou een geboortetrauma bespaart blijft en jij jezelf de allerbeste start als moeder kunt geven. De ervaring die wij hebben gehad, gunnen we echt iedereen, ook jou!  


Meer blogs

Ik wil graag op de hoogte blijven van alle interessante en waardevolle dingen die Moeder Natuurlijk doet en deelt.